Gracias por hacer de mis días sonrisas; de mis locuras caricias; de mis deseos besos y de mi vida una fantasía.
jueves, 20 de octubre de 2022
Pegadas ao lonxe (pisadas a lo lejos)
Leven as pisadas lonxe, sen rumbo e sen sentido.
Camiñemos con choiva e frío.
Leven os camiños por baches e curvas.
Aínda que teñamos que camiñar a escuras.
Sempre da man, o meu guía.
Sempre contigo facendo fermosa a miña vida.
†********************************************†
(Castellano)
Lleven lejos las pisadas, sin rumbo y sin sentido.
Caminemos con lluvia y frío.
Aunque caminemos a oscuras.
Siempre de la mano, mi guía.
Siempre contigo, haciendo hermosa mi vida.
Novio🖤
Tengo al novio más maravilloso del mundo.
Porque hasta cuándo yo no me aguanto, quiere abrazarme.
Porque hasta cuándo yo no me entiendo, me hace sonreír.
Porque hasta cuándo me enfado por todo, busca besarme.
Porque hasta cuándo todo me sobrepasa, consigue hacerme un poquito feliz.
Gracias por hacer de mi vida siempre un poco mejor.
Por hacer de cada desastre una solución.
Por hacer de cada tropiezo una lección.
Por hacer de cada sonrisa una demostración de tu amor.
Gracias por hacerme feliz.
Gracias por hacerme mejor.
Te quiero mundos y universos y galaxias.
Mi suerte es tenerte.
Gracias por ser tú, mi buuu
Gracias por estar.
Desde siempre y para siempre.
Porque a pesar de mis malos momentos. Luchas.
Porque a pesar de mi mal humor, te quedas.
Porque a pesar de todas nuestras inseguridades... Las suples.
Porque haces que, hasta los malos días, sean especiales.
Puede que no siempre sepa demostrarlo.
Puede que no siempre sea la mejor compañía.
Puede que llore, grite o me quede totalmente en silencio.
Pero tú siempre estás ahí.
Y por éso te doy las gracias.
Por ser mi mejor amigo.
Por aguantarme.
Por cuidarme.
Por elegir siempre quedarte conmigo.
Leitmotiv
Música cómo medicina para el alma; locura cómo compañera de vida.
Aventura, cómo filosofía;
carcajadas cómo leitmotiv de mi propia película.
Por todo, contigo
Por todos los anocheceres del mundo a tu lado, por todos los amaneceres despertando contigo.
Porque mi suerte tiene tu nombre y apellidos; porque da igual que el mundo se hunda, que tú siempre te quedas conmigo.
Ayer y hoy
He estado pensando, y los años pasan. Y pasados los años es inevitable mirar atrás y recordar. Es imposible no recordar. Algunos recuerdos son tristes, otros alegres y otros, simplemente, son recuerdos. Sin más.
La verdad, es que el ritmo de vida actual hace que ya jóvenes dejemos atrás muchas experiencias, vivencias y personas; pero, sobre todo, hace que suframos muchos cambios por el camino.
Si miras atrás te das cuenta de que efectivamente todo ha cambiado. Las cosas ya no son cómo antes.
Exteriormente, no hay trabajo, nos roban, nos deniegan derechos con los que hemos nacido gracia a las luchas de nuestros padres y abuelos...
E interiormente, en casa ya no es lo mismo. El concepto de familia ya no es lo que era, tus amigos igual...
Quizás es que ahora soy capaz de ver más lejos que antes, o que ya no me rodeo de la misma gente o la típica frase de "te haces mayor ".
La verdad es que me da igual, las cosas cambian porque ha de ser así; pero ahora si no me gustan los cambios, me veo con la fuerza suficiente para volver a cambiarlo, mutatis mutandis que decían los latinos.
Y es que... Ahora la verdad siempre pienso '¿qué más da? '
Incluso con la gente que se ha ido, si han de volver lo harán; hasta es seguro que personas que no deberían de estar a tu lado ahora mismo dejen de estarlo.
Si pasa por algo será, y si no te gusta haz algo por cambiarlo.
Te queda mucha vida por delante para hacerlo, comprobarlo y sufrir cambios. Porque el tiempo nunca se detiene.
Ahora si miro atrás, ya no sólo me da igual, me doy cuenta de que en el fondo sigo siendo la misma.
Sigo siendo aquella que se despierta por la mañana con el pelo todo enrededado y estirándose con una mueca.
Sigo teniendo anhelos, supongo que cómo cualquiera. Sigo teniendo la misma forma de pensar, aunque orientada a diferentes pensamientos.
Sigo llorando emocionada por cualquier buena historia, ya sea de alegría o tristeza, de un director o un escritor.
Sigo siendo la que llora de la risa y grita por chorradas. Ésa cuyos enfados duran poco y que haría lo que fuera por aquellos que quiere.
Veo que sigo siendo la misma. Que sigo siendo yo.
¿Y al resto? Al resto le pueden dar morcillas. Me da igual que ya haya gente que ni esté, o que esté cómo si nada.
Me dan igual todos aquéllos que lo único que pretenden es acercarse para aprovecharse o para hacer daño.
Porque hagan lo que hagan, ya no pueden hacerme daño.
Hoy, puedo decir con firmeza que puedo con ello. Sea cuál sea el cambio, sea cuál sea el daño.
Hoy, lo único importante es seguir adelante. Luchar por mis sueños, ésos anhelos que son el puente de mi ayer a mi presente.
Hoy, puedo gritar con alegría que soy yo y que soy feliz.
Y el resto... El resto ni si quiera importa.
Desaliñados pensamientos
Reina el silencio, la calma alrededor.
La mente en barrena, bullicio interior.
Sonrisa por fuera, armadura de guerra.
Internamente abrazada al peluche cuál niña pequeña.
Instantes
¿Cómo puede cambiar tanto en un instante?
¿Cómo podemos desconocer a alguien a quién creíamos conocer a la perfección?
¿Cómo podemos perder algo que nos costó tanto encontrar?
¿Cómo podemos cogerle manía a algo que llegamos a amar?
Por qué no podemos guardar amigos, momentos, recuerdos... ¿Cómo si fueran fotos? ¿Estables para toda la eternidad?
La respuesta es simple. Aunque puede que no te guste.
Pero siempre te quedará la posibilidad de cerrar los ojos y recordar. Volver atrás.
Volver a sentir ésa amistad que se esfumó sin más.
Ésa brisa de aire de verano tirada en un campo tras salir de darte un baño.
Ésos rayos de sol bronceando tu piel con la banda sonora de las risas.
Porque aunque las cosas cambien, y a veces la rutina ahogue... Siempre quedarán ésos instantes dónde fuiste libre, y cerrando los ojos... Todavía puedes oler ésa libertad